Siempre llaman a las cuatro de la tarde y siempre les dices lo mismo: ya tengo ADSL y no quiero cambiar de compañía. Sin embargo, hoy vas a modificar tu excusa. Escribe las cinco ideas más locas que se te ocurran. A modo de ejemplo: "Lo siento, fallecí ayer".*
Esta semana el detalle para el ganador o la ganadora será este original marcapáginas:
Ya sabes, escribe tu creación como comentario a este post. Tienes de plazo hasta el domingo 14 de diciembre.
Esas páginas melancólicas de vuestros diarios, los mensajes ingeniosos de whatsapp, las letras delirantes de vuestras canciones...Sois unas escritoras y escritores en potencia.
¿Qué os parecen estos textos de Fernando León de Aranoa*?
RISAS ¿Pero de qué carajo se ríe la vaca que ríe? --- LOS METEOROLÓGOS EN EL ASCENSOR ¿De qué habla el hombre del tiempo cuando no sabe de qué hablar?
Participa en el concurso de creación de esta semana escribiendo una pregunta lógicamente absurda. Envía tu texto como comentario a este post con tu nombre antes del domingo 7 de diciembre.
El ganador o la ganadora recibirá estas chulísimas pegatinas:
El alumnado de 2ESO-B elaboró unos relatos sobre el tema de las falsas apariencias. Aquí tenéis unas muestras de sus creaciones:
Un hombre que aparentemente era muy egoísta, sorprendió a todo el mundo que lo conocía cuando un día decidió realizar un viaje a "la capital", como él llamaba a la ciudad de Madrid. Casimiro era un hombre que siempre había vivido solo y apenas tenía familia. La poca familia que tenía renegaba de él, porque nunca los había ayudado. Casimiro era un hombre muy rico gracias a una herencia que había recibido de parte de sus padres ya fallecidos. Esa herencia le permitió montar una serie de negocios y, por eso, tenía que ir a Madrid, para resolver ciertos asuntos legales. Cuando llegó a Madrid se alojó en uno de los hoteles más caros de la ciudad en pleno centro. Llegando al hotel de vuelta de un día agotador de reuniones, sintió un gemido. Al principio, no le hizo caso, pero como el gemido cada vez se hizo más fuerte, se acercó al coche y vio a una niña de más o menos diez años, llorando. Empezó a hablar con ella y le produjo tal ternura que decidió llevársela al hotel. Era un niña que estaba sola en el mundo como él. Desde ese día algo cambió en la vida de Casimiro: al día siguiente solucionó todos sus papeles y se dirigió al mejor centro de Madrid para que acogieran a esa niña, costase lo que costase. Es más, se encargó de dejar por escrito que esa niña tendría la vida solucionada de por vida, dejándole todos sus bienes cuando él faltase. La historia salió en todos los medios de comunicación y cuando llegó a oídos de su pueblo, sus vecinos no se podían creer que se tratase de la misma persona. Casimiro llegó a su pueblo como un héroe y desde ese día, todos lo empezaron a ver de otra manera.
(Kevin García Tiago)
Bernardo "El Vago" En un pequeño pueblo costero llamado Tazacorte, vivían sus habitantes unas vidas tranquilas y hasta un poco aburridas. Allí vivía Bernardo, un viejo marinero al que casi todo el mundo llamaba "El Vago". Le llamaban así porque se pasaba el día tumbado en su cama, o eso era lo que decía él. Un día, un ladrón llamado Pedro "El Granuja" entró en la casa de Bernardo. Se dirigió a la cocina y se puso a buscar en todos los cajones. Había escuchado decir a un vecino que "El Vago" tenía escondido un reloj de oro. El reloj era de 18 quilates con incrustaciones de diamantes, esmeraldas y rubíes, lo había ganado en un concurso de pesca por conseguir un atún de 2, 25 metros de largo y 235 kilos de peso. El ladrón buscó la joya durante un buen rato. Finalmente, la encontró. Se emocionó tanto que, sin querer, tiró un jarrón que despertó a Bernardo quien saliói de su dormitorio. Pedro se dio cuenta de que el viejo marinero estaba bajando las escaleras y salió por la ventana rápidamente. El dueño de la casa salió tras él. El asaltante estaba cruzando la calle tan tranquilo cuando, de repente, vio a Bernardo que lo seguía a una velocidad endiablada. "El Granuja" echó a correr, pasó por delante de un supermercado delante del cual arrolló a una señora que entraba, tirándola al suelo. Después de varias manzanas, el ladrón estaba muy cansado, pero Bernardo, no. En un último esfuerzo por librarse del dueño del reloj, Pedro cruzó la calle justo cuando pasaba un coche de la policía. El coche le pasó por encima del pie al ladrón, el cual dio un grito de dolor y soltó el reloj. Cuando Bernardo recuperó el reloj, "El Granuja" le preguntó cómo, si era tan vago, había sido capaz de correr tras él sin cansarse. Le respondió que por la noche salía a correr unos 20 km. Desde aquel día, Bernardo "El Vago" pasó a llamarse Bernardo "El Rápido".
O alumnado de 3º de Diversificación fixo unha pescuda na súa historia familiar tras escoitar atentos e emocionados os testemuños de Waldina Pereira e Maruja Trigás na charla de presentación do libro Matriarcas escrito por Montse Fajardo.
Sentarse ao carón dos maiores, adicarlle un tempo precioso a conversar coa familia, saber de onde vén un, valorar o que se ten e aprender a preservalo, saber doutros tempos...Todo isto e máis é o que está agachado tras os fermosos textos que redactaron.
Tamara Mene A miña avoa chámase Isabel Jueguen Fernández, naceu no ano 1952. Debido á súa idade non me puido contar de primeira man o que pasaba na época da Guerra Civil.
A miña bisavoa poderíame contar moitísimas cousas máis, pero por desgraza ten alzheimer e non puiden obter máis información ca que recorda a miña avoa.
Contoume que os falanxistas entraban nas casas cando querían para burlarse da xente. Ás mulleres facíanas bailar nas mesas, e a algúns homes levábanos para o monte e matábanos.
Un día viñeron buscar a un veciño de só dezaséis anos para ir á guerra, e grazas a un veciño que lles dixo que o levaran a el, pois non podían levar un rapaz tan novo, non tivo que ir.
Sei que tamén pasaron moita fame, cando ían buscar o pan tiñan que coller pequenas racións. A miña bisavoa ía ata Pontevedra andando a vender algúns legumes, tíñase que erguer ás tres da mañá. Outra mostsra de escaseza é que aproveitaban as gomas das zapatillas para facer outras.
Aínda que a miña avoa non vivira no tempo da Guerra Civil é tamén toda unha matriarca.
Paula Fernández A miña avoa chámase Pilar Josefa Castelo López. Naceu o 1 de maio de 1956, en Calvos de Touro de Solamiño, na provincia da Coruña.
O seu pai chamábase Vicente Castelo Montero e tiña, contando con el, sete irmáns; un morreu na guerra civil e deixárono alí. Agora só viven dúas irmás, Pilar e Aurora. O meu bisavó tiña unha fábrica de madeira en Touro, tamén traballou de garda xurado no Banco Gallego e de acomodador do cine Fantasía.
A miña bisavoa, Dolores López Couto, tamén chamada Lola, traballaba no campo e de ama de casa.
Vicente morreu aos 83 anos de cáncer e Lola morreu aos 73 anos de leucemia.
Cando Pilar tan só tiña once anos aprendeu soa a montar a cabalo. Tamén traballaba nas tarefas domésticas e no campo.
Pilar tiña dous irmáns: un que vivía na Garda, Jose Castelo López, que morreu de infarto xoven, e unha irmá que aínda vive, Aurora Teresa Castelo López.
Cando Pilar tiña dezaséis anos veuse vivir á Torre. Alí casou con Francisco Caamaño Neira e con el tivo dous fillos. A primeira en 1975, Luz María, e o segundo no 1982, Alberto.
Separouse aos 27 anos de matrimonio e tivo que sacar ela soa aos seus fillos adiante, traballando en fábricas, unha delas foi Cepillos Mariño e Pita.
Agora ten 56 anos e ela ime que co pouco que tiña antes ela estaba moi feliz. Agora vive no Carril e está acompañada dos seus netos e dos seus fillos aos que quere moito.
Manuel Sánchez Carmen é a irmá da miña avoa. Naceu en Guillán no ano 1932. A súa infancia non foi como a que temos os rapaces de hoxe.
Na súa aldea había unha escola á que ían rapaces e rapazas, pero ela non podía asistir moitos días porque tiña que axudar á súa nai a traballar as leiras, tiña que ir ao monte a coller leña para a cociña e valume para estrumar as cortes dos animais. Non puido estuddar moito pero deféndese para ler, escribir e facer unhas cantas sumas e restas.
Durante a súa infancia tiñan pouco tempo para xogar e cando o facían, divertíanse coa corda ou xogando ao peletre. Algunhas veces aparecía pola aldea un titiriteiro con monicreques para divertir aos nenos.
Na súa época non tiñan tanta variedade para merendar como temos os rapaces de hoxe en día. Eles tomaban xamón curado na casa, con chouriño ou con chocolate negro.
Cando xa era unha moza gustábanlle os mozos da aldea pero os seus pais non lle deixaban andar con eles e as rapazas xuntábanse nun grupo e ían a dar paseos por Vilagarcía. Daquela non andaban á moda, tiñan pouco traxes e sempre gardaban un para ir á misa, para días de festa ou para calquera acontecemento importante. Ela tivo a sorte de que ía coser á casa dunha costureira que lle ensinaba a facer vestidos, e de cando en vez facíalle algún de balde para ela; pero coñece a unha veciña que tivo que romper sabas e sacos para facerlle vestidos ás súas fillas.
Durante a posguerra pasaron moita fame porque non había onde mercar nada para comer e tampouco había cartos porque era moi difícil atopar un traballo. O que tiña a sorte de ter na casa galiñas, porcos e vacas, aínda se podía alimentar algo.
Carmen coñeceru a un mozo co que casou. El chamábase Tucho. O día da súa vosa el levaba un traxe negro e ía moi elegante, e ela casou cun vestido azul escuro e para que fora máis guapa, unha amigo púxolle os tubos e peiteouna. O menú do banquete foi sinxelo: mataron un carneiro na casa e preparárono. Logo serviron arroz con leite e para rematar tomaron café e copa. Non fixeron viaxe de noivos porque non tiñan cartos.
Despois de casar foron vivir cos pais de Carmen e tiveron dous fillos. A súa vida empezou a ir mellor cando Tucho marchou embarcado nunha compañía holandesa. Co paso dous anos fixeron unha casa, estudaron os fillos e cando Tucho se ía retirar morreu no barco e Carmen xa leva trinta anos viúva.
Antía Maneiro Nélida Santos Costa naceu o 30 de maio de 1943 na posguerra, na época de fame. Pero nunca pasaron fame grazas a que a súa nai e as súas tías vendían alimentos e unha pequena parte quedábase sempre na casa, eles facían o seu propio pan de trigo e centeo. Vivía cos seus avós paternos, Luis e Ramona, na Xunqueira.
Aos seis anos empezou na escola parroquial de Vilagarcía. Pero non ía todos os días como os demais nenos, pois tiña que traballar xa coa idade de sete anos. Limpaba as cociñas que lle encargaban á súa nai, tamén axudaba á súa nai a facer colchós coa lá das ovellas.
A súa profesora foi dona Elisa Briones, que lle daba clases particulares de balde cando non ía a clase. Tiña que coidar de sete irmáns xa que ela era a maior. Á idade de dez anos foi a vivir a Trabanca Sardiñeira. Entón os tres maiores quedaban no comedor de Vilagarcía pois eran catro veces as que tiñan que ir a casa e volver o colexio.
A súa nai e as súas tías ían a Vilaxoán a mercar o peixe para logo ir vendelo a Caldas e Cuntis, ondese facía troco, non todo o mundo pagaba con cartos. Despois a mercadoría so sobraba ían vendela a Pura a de Bamio: os ovos, o centeo, o trigo e o millo. Así recaudaban diñeiro para volver comprar o peixe.
Traballou na óptica dos Ánxeles como repartidora dads gafas. Daquela tiña doce anos, pagábanlle 65 pesetas, que era o que cobraba a súa nai, pero ela sacaba un diñeiriño das propinas cando ía repartir as gafas.
O seu segundo traballo foi no Bazar, onde tiña que limpar todas as lámpadas, tiña trece anos e di que ese foi un traballo esgotador.
Cando tiña catorce anos a contrataron na fábrica de Baltar. Alí coñeceu ao home que ía ser o seu marido.
Casou á idade de dezaoito anos con Manuel Maneiro Castromán.
Despois duns anos foise a Alemaña co seu home e deixou aquí ao seu primeiro fillo, Manolito, a cargo da súa avoa Domitila. E despóis chegou a súa segunda filla Begoñita.
En Alemaña traballou nos almacéns de Neekerman nunha tenda de moda facendo as contas de envío. E tamén traballaba limpando oficinas nas horas libres que tiña.
Agora mesmo, o 20 de maio, está a piques de cumprir 70 anos e di que a súa vida non podía ser mellor vivida, xa que ten dous fillos que quere moitísimio e catro netos que tamén quere. Xa celebrou as súas vodas de ouro e di que está felizmente casada e é moi feliz por ter chegado a esa etapa á que pouca xente chega.
María Pía Orrego A miña avoa Teresa Ofelia Ermozi naceu en 1942 en Bella Vista, Corrientes, Buenos Aires. Cando ela era xoven tiña moitos campos e ía traballar coa súa avoa.
Foise a casa de miña bisavoa aos 15 anos e traballou con ela para ir estudar á universidade, que lle quedaba moi preto. Ela foi á escola e ao instituto en Martines, Mauich. Logo foi á universidade e estudou para modista. Traballou diso toda a súa vida.
Coñeceu ao meu avó nunha festa de Mauich e logo casaron e foron vivir xuntos.
Ela está agora traballando en casa como modista. Tamén traballa facendo vasoitas de palla.
Ten problemas de vista e oído porque ten diabete e iso provoucoulle problemas nos demáis órgaos. Vive co meu avó e a miña curmá vive ao carón da súa casa.
Sempre foi unha muller traballadora e ségueo sendo.
Jose Mosquera A miña bisavoa contoume que na década dos 30 durante a Guerra Civil española, pasou unha etapa mala na súa vida. Debido á guerra non tiñan medios para sobrevivir e chegaron a comer pan de millo con auga durante días.
Os homes tiñan que estar agochados para que non os levasen a loitar á guerra. Un dos agochadoiros máis habituais eran as covas do monte Xiabre, onde botaron gran parte da guerra e sobreviviron grazas ás mulleres que lles levaban comida unha vez á semana.
Cóntame tamén que estando no monte mirou cara o mar e estaba todo negro, e eran os barcos chegando da Armada Inglesa.
Ata aquí as vivencias da miña bisavoa na época da súa infancia. Azahara Silva María Luisa Recuna Loureiro naceu en Catoira no 1946. Desde que naceu ata os doce anos viviu alí. Sempre ao entrar na escola tiña que rezar, e darlle os bos días á mestra. Ás once tomaban o almorzo, leite en pó e queixo en lata, como se fose manteiga. Foise facendo maior e con doce anos foi vivir a Guillán, deixou a escola en Catoira e empezou a ir a unha escola de pago xunto cos seus cinco irmáns dos que dous eles son homes. Cando saía da escola ía traballar a carretar herba e auga para os bois, porque o seu pai era carreteiro. Cando tiña dezasete anos coñeceu ao que hoxe é o seu home, pero entón non lle parecía suficientemente guapo e non lle facía caso. Ela quería ir a Vilagarcía a buscar mozo pero como non lle deixaban ir porque tiña que traballar dicía que ía ao dentista a sacar unha moa e logo ía mocear. Aos dezaoito anos tivo que emigrar a Alemaña para axudar á súa familia. Para poder ir alí facían un recoñecemento médico e ela tiña úlcera, pero aínda así non lle dixeron nada. Tivo que facer unha viaxe moi longa para chegar ao seu destino. Estivo traballando nunha fábrica de louza; ela non sabía nada de alemán, así que tivo que mercar un diccionario, pero seguía sen entender nada, así que falaba máis ou menos por signos. En Alemaña botou un ano e medio. Ao mes recibiu a primeira carta dos seus pais e fartouse a chorar. En 1969 regresou a España. E ao seu regreso os seus pais non a deixaban traballar do que quería e ofrecéronlle traballar co seu pai de carreteira atendendo os bois, facendo viaxes de herba, leña... Co tempo volveu co mozo que non lle gustaba, que agora é o seu home co que tivo dous fillos. Co tempo fixeron unha casa en Guillán. Para pagar a casa púxose a traballar no monte xunto cos seus fillos. Cando naceron as súas netas deixou de traballar para coidar delas, para que os seus fillos poideran traballar. Actualmente sofre unha pequena enfermidade pero segue sendo feliz ao carón do seu marido, os seus fillos e as súas netas.
Estefanía Castrelo A miña avoa Pepa naceu o 11 de novembro de 1953 en Patriño (Murcia). Ela era a pequena dos catro irmáns, dúas irmás maiores, Josefa e Paca, e o seu irmán Juan. Tivo a mala sorte de quedar orfa aos tres anos, e como repartiron aos seus irmáns coa familia que tiña, a ela decidiron dala en adopción a un matrimonio sen fillos, que tamén vivía en Patriño (Murcia). Ao principio todo foi ben coa súa nova familia, ía ao colexio, tratábana con cariño, e facíanlle agasallos polo Nadal. Ao pouco tempo morreu o seu pai adoptivo, e a súa nai adoptiva aos oito anos sacouna do colexio, e como naquela época traballábase moito na casa, ademáis de coidar aos porcos e da horta, tiña que comprar, labar a roupa, etc. Choraba moito porque lle daban malas comidas e tamén pegábanlle. Pensou en intentar escapar moitas veces, e cando tivo a ocasión o fixo. Cando chegou a casa da súa avoa contoulle o sucedido, e decidiron que quedara a vivir con eles. Ao ano seguinte morreu a súa avoa, pero a súa vida cos seus tíos foi moi boa. Aos dezaséis anos coñeceu ao seu marido, e casaron, o 1 de xaneiro de 1966. Aos nove meses naceu a súa filla, tres anos máis tarde a miña tía Mari, e dous anos despois a miña madriña Pili. A súa vida transcorreu nun edificio familiar construído polo bisavó, no cal viviron algúns irmáns dos seus avós. Alí permaneceu durante 35 anos. A súa vida, ademáis de educar aos seus fillos, estaba adicada a traballar na granza de animais (tiñan: polos, coellos, ovellas, etc) pero tamén tiña tempo para a súa afección favorita, cantar. Despóis de criar aos seus fillos e netos, agora eles adícanse a viaxar, e disfrutar do que antes no puideron. A miña avoa deunos cariño, que a ela pouco lle deron de nena.
1. Me gusta el tacto de las cuerdas de mi guitarra.
2. Los reflejos en el agua.
3. El invierno.
4. La lluvia.
5. La humedad.
6. La leche fría.
7. Una buena cerveza fría en verano.
8. Las tardes de domingo en el sofá con una manta, palomitas y una buena película. (Siempre bien acompañada obviamente).
9. Los gatos pequeños.
10. Los arcoíris.
11. Los unicornios.
12. Comer cereales con la cuchara pequeña.
13. El pan tostado catalán.
14. ¡El acento argentino en una mujer!
15. Series de médicos (House, Anatomía de Grey, Hospital Central, etc.)
16. La música de ópera.
17. El sonido del piano cuando lo toca Irene.
18. Distraerme con cualquier cosa estúpida o sin sentido.
19. ¡EL DULCE DE LECHE!
20. Tomar mate con mi padre.
21. El sabor de las cosas.
22. Descubrir nuevas sensaciones.
(Lucía Chaulet)
Me gusta...
- Me gusta despertarme por la mañana y seguir durmiendo.
- Me gusta todo lo suave.
- Me gusta reírme sin parar.
- Me gusta coger el bote de nata y echármela en la boca.
- Me gustan las pipas.
- Me gusta quedarme sola en casa para no hacer nada.
- Me gusta la música alta.
- Me gusta bailar sola en mi habitación.
- Me gusta saltar en la cama de mis tíos.
- Me gusta ver el fútbol, pero solo los partidos importantes.
- Me gusta el café.
- Me gusta jugar a juegos de cuando era pequeña.
(Goretti Reiriz)
Me gusta despertarme el primer día de las vacaciones de verano y sonreír pensando en ello.
Me gustan los días en los que llueve mucho, tanto para quedarme en casa tapado con una manta en el salón, tomande té y leyendo, como para salir a la calle y mojarme.
Me gusta el agua, cuando voy a la piscina, me encanta bucear.
No me gusta despertarme tarde porque pierdo tiempo que podría gastar haciendo otras cosas.
(Miguel Ángel Martínez)
Cosas que me gustan
- La música (es mi vida).
- La compañía de la buena gente (es importante en la vida).
- Aprender cosas nuevas (aunque parezca mentira).
- La comida (como de todo, en cualquier sitio y a cualquier hora).
- Los coches, las motos... (y todo aquello que lleve ruedas).
- Estar satisfecho conmigo mismo y sentirme realizado (aunque no sea fácil).
- Llegar a casa después de una larga tarde y comer galletas.
- Una chica.
(Santiago Fontes)
Me gusta:
- Sentir el mar y su brisa.
- El olor de un libro nuevo al abrirlo.
- El colacao bien frío a cualquier hora.
- Pasarlo bien con mis amigos.
- Reírme sin parar.
- Que me abracen.
- Dormir hasta tarde.
- Ver una buena película.
(Cristina Rey)
"La adolescencia es una etapa en donde se forja nuestra forma de ser, la manera de pensar, etc. Es un momento en el que intentando tomar decisiones nos cuesta mucho dar con la respuesta correcta, porque el mundo que nos rodea intenta marcarnos un camino que seguir, aunque nosotros solo veamos piedras allí. A pesar de que los adultos muchas veces nos dan consejos para nuestro día a día, nos es muy difícil seguirlos ya que con la gente de nuestra edad debemos comportarnos de maneras diferentes según nuestros gustos y nosotros mismos nos separamos por pequeñas diferencias a pesar de que todos partamos de un mismo patrón y compartamos algunos gustos. Esas pequeñas diferencias a veces se convierten en un abismo que nos refrena a hacernos amigos de algunas personas, también nos lo impide la gran importancia que se le da en esta edad al qué dirán." (Sofía Lago, 1BAC/D)
"La adolescencia es rara, complicada, divertida, absurda, estresante, estúpida, electrizante. Es dar mucha importancia a cosas que vistas fríamente son tonterías. Es apasionarse por algo y querer (o por lo menos pretender) estar con ese algo toda la vida. Es pensar en estupideces y reflexionar sobre el futuro. Es aburrirse y quejarse (mucho) de cosas que te obligan a hacer. Es leer libros donde gente de tu edad salva el mundo, los mundos paralelos o el universo y soñar con que quizás tú seas uno de ellos. Es hacer el idiota por la calle o hablar solo en tu casa, y descubrir que una pelusa o un bolígrafo son objetos increíblemente maravillosos.
Es muchas cosas raras." (Irene G. Magaña, 1BAC/D)
"La adolescencia es una época de cambios para una persona, es la etapa donde te formas a ti mismo y vas contra viento y marea por las cosas que tú crees que quieres.
Es un cambio mental, en mi opinión no tiene que ver con la edad, la gente la puede pasar antes o después, todo depende de cómo sea la persona.
Además, la adolescencia se puede vivir de múltiples maneras. Puedes estar borde, deprimido, angustiado, confuso... Incluso puede afectarte de todas las formas. Al estar cambiando te buscas a ti mismo, a ti mismo y a alguien que, más o menos, te comprenda." (Carmen Rey, 1BAC/D)
"La adolescencia la podemos definir como un periodo lleno de dudas, y buscando las respuestas a esas dudas es cómo crecemos y llegamos a ser adultos. El día a día se basa en conseguir nuevas aspiraciones para seguir avanzando, en ponernos metas. También en descubrir qué es lo que nos atrae y lo que no, ir formándonos como personas. Absorbemos todo lo que hay a nuestro alrededor, todo nos influye, pero en menor o mayor medida y de forma diferente en cada uno." (Andrea Lois, 1BAC/D)
¿Qué les queda por probar a los
jóvenes en este mundo de paciencia y asco? ¿sólo grafitti?
¿rock? ¿escepticismo? también les queda no decir amén no
dejar que les maten el amor recuperar el habla y la utopía ser
jóvenes sin prisa y con memoria situarse en una historia que es
la suya no convertirse en viejos prematuros
¿qué les
queda por probar a los jóvenes en este mundo de rutina y
ruina? ¿cocaína? ¿cerveza? ¿barras bravas? les queda
respirar / abrir los ojos descubrir las raíces del
horror inventar paz así sea a ponchazos entenderse con la
naturaleza y con la lluvia y los relámpagos y con el
sentimiento y con la muerte esa loca de atar y desatar
¿qué
les queda por probar a los jóvenes en este mundo de consumo y
humo? ¿vértigo? ¿asaltos? ¿discotecas? también les queda
discutir con dios tanto si existe como si no existe tender
manos que ayudan / abrir puertas entre el corazón propio y el
ajeno / sobre todo les queda hacer futuro a pesar de los ruines
de pasado y los sabios granujas del presente.
El sueño de Alicia es un diario de los materiales y actividades de las asignaturas de Lengua castellana y Literatura, Literatura universal y del Ámbito lingüístico-social del I.E.S. Miguel Ángel González Estévez (O Carril, Vilagarcía de Arousa). Caemos en la madriguera de la mano de Alicia y nos adentramos en el País de las Maravillas. ¡Bienvenid@s!
